Rena Gerou

Stories and more

Να η ευκαιρία — Μεταξύ μας (το άρθρο μου}

Μπορείτε εσείς να παρακολουθήσετε τηλεόραση; Κι αν ναι, τι παρακολουθείτε;. Γιατί πέρα από ειδήσεις και ελάχιστες ταινίες όλα τα άλλα προγράμματα έχουν να κάνουν με μια ματαιόδοξη προβολή ημίγυμνων νεαρών ανδρών και γυναικών. 127 more words via Να η ευκαιρία —... Continue Reading →



Embracing my wrecked soul I promised to give in to our lonesome journey. We lay in my old crib, holding firmly and I looked her in the eyes "Go to sleep little sister tomorrow we'll dress in love for each... Continue Reading →


Thousands of negated "forevers" become raidrops and forcefully hit our face every time it rains. They water the trees of "Have to" and strengthen them. This rain can not quench any thirst; it turns into a hurricane and destroys our... Continue Reading →

Being a Woman

It is the birds' prerogative To fly! To soar... free in skies To explore . To view from above with a clear eyeview! It is my right, My prerogative , To open Heaven's firmament With the sheer power of Love.... Continue Reading →


Ονειροδαρμένοι θαλασσοπόροι στις επιτύμβιες στήλες του κόσμου γράφουν τα ονόματα τους με γράμματα ξεθωριασμένα από του καιρού τη σφοδρότητα. Μα επιμένουν και διώχνουν ξέπνοοι κάθε θαλασσοπούλι που τους παρενοχλεί. Χαμένοι στου ανεκπλήρωτου την κατακραυγή αφήνονται να παραδέρνουν σε θάλασσες κλειστές... Continue Reading →

Η εμμονή της δόξας

Αναρωτήθηκα αμέτρητες φορές γιατί να γράφει κάποιος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εάν είναι ποιητής. Τι τον ή την ωθεί να καταθέτει την ψυχή του βορά στα μάτια τόσων χιλιάδων ανθρώπων. Τι κερδίζει και πως και αν λυτρώνεται κάνοντας τον κάθε... Continue Reading →

Η απαξία της μετριότητας

  Όσοι έχουμε έρθει σε επαφή με οποιαδήποτε μορφή τέχνης, γνωρίζουμε ότι άλλο ο δημιουργός κι άλλο το δημιούργημα. Μερικά δημιουργήματα είναι υπέροχα ενώ ο δημιουργός τους είναι απεχθές ως άτομο. Τι να πούμε, όμως, για τους απεχθείς που παρουσιάζουν... Continue Reading →

Εσύ το έγραψες αυτό;

Η πρώτη φορά που είχα ακούσει το σχόλιο αυτό, αφορούσε σε ένα ποίημα που είχα γράψει, οφείλω να ομολογήσω ότι με πείραξε. Ήταν μια έκφραση έκπληξης από ένα άτομο οικείο σε μένα, που προφανώς ήταν μεν κοντά μου, αλλά σαφώς... Continue Reading →

Σήκω Ελλάδα

Ελλάδα, έλα. Σήκω και μην γονατίζεις πια. Φόρα χλαμύδα, εκείνη την λευκή, φθαρμένη. Αυτή με τα σημάδια απ’ τις κραυγές των σκοτωμένων στα Ψαρά Κι απ’ τον αέρα των Ιμίων υφασμένη. Πάρε σπαθί του Λεωνίδα το «Μολών Λαβέ» Κι άδραξε... Continue Reading →

Up ↑

%d bloggers like this: