Search

Rena Gerou

Stories and more

Η εμμονή της δόξας

Αναρωτήθηκα αμέτρητες φορές γιατί να γράφει κάποιος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εάν είναι ποιητής. Τι τον ή την ωθεί να καταθέτει την ψυχή του βορά στα μάτια τόσων χιλιάδων ανθρώπων. Τι κερδίζει και πως και αν λυτρώνεται κάνοντας τον κάθε... Continue Reading →

Advertisements

Η απαξία της μετριότητας

  Όσοι έχουμε έρθει σε επαφή με οποιαδήποτε μορφή τέχνης, γνωρίζουμε ότι άλλο ο δημιουργός κι άλλο το δημιούργημα. Μερικά δημιουργήματα είναι υπέροχα ενώ ο δημιουργός τους είναι απεχθές ως άτομο. Τι να πούμε, όμως, για τους απεχθείς που παρουσιάζουν... Continue Reading →

Εσύ το έγραψες αυτό;

Η πρώτη φορά που είχα ακούσει το σχόλιο αυτό, αφορούσε σε ένα ποίημα που είχα γράψει, οφείλω να ομολογήσω ότι με πείραξε. Ήταν μια έκφραση έκπληξης από ένα άτομο οικείο σε μένα, που προφανώς ήταν μεν κοντά μου, αλλά σαφώς... Continue Reading →

Σήκω Ελλάδα

Ελλάδα, έλα. Σήκω και μην γονατίζεις πια. Φόρα χλαμύδα, εκείνη την λευκή, φθαρμένη. Αυτή με τα σημάδια απ’ τις κραυγές των σκοτωμένων στα Ψαρά Κι απ’ τον αέρα των Ιμίων υφασμένη. Πάρε σπαθί του Λεωνίδα το «Μολών Λαβέ» Κι άδραξε... Continue Reading →

Κατά συνθήκη ψεύδη 

  Το μεγαλύτερο κατά συνθήκη ψέμα είναι η ανιδιοτελής φιλία. Στην εποχή μας, πλέον, δεν υπάρχει καμία ανιδιοτέλεια. Σ’ έναν κόσμο που βαριανασαίνει από συμφέρον  αν δεν έχεις χρήματα να σου πάρουν, θα θελήσουν να οικειοποιηθούν τις γνωριμίες σου. Εξ... Continue Reading →

Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ

  Είναι πολλές οι φορές που αναρωτήθηκα τι κάνει εμάς τους ενήλικες να διαφέρουμε μεταξύ μας. Η απάντηση ήταν πάντα η ίδια: ο βαθμός ανοχής που έχει ο καθένας μας απέναντι στην απαξίωση που λαμβάνουμε από τον περίγυρο. Ας το... Continue Reading →

Μεγαλώνοντας {Εμπνευσμένο από τα έργα του Νίκου Καζαντζάκη}

    . «Ο νους: «Λαγαρό κι ανέλπιδο είναι το μάτι μου και θεάται τα πάντα. Η ζωή είναι ένα παιχνίδι, μια παράσταση που δίνουν οι πέντε θεατρίνοι του κορμιού μου. Κοιτάζω με απληστία, με ανείπωτη περιέργεια και δεν έχω... Continue Reading →

Nefertiti

Ο Χρησμός

Κόπιασε. Γύρε σιμά μου κι αφουγκράσου: « Εστ’ ήμαρ…». Πολύβουες κάθε χειμώνα οι μέρες, μ’ ανάσες καλοκαιρινές δονούνται Εδώ στης γης τον ομφαλό, μ’ ένα κρεσέντο απάνεμο η πηγή σιωπές υψώνει: « Εστ’ ήμαρ ότε…» Μην με ρωτάς τι να... Continue Reading →

WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: