Με νοικιασμένο τ’ όνειρο ξεκίνησα
Σε δρόμο τον μοναχικό κι απότομο
Λογάριασα τα λόγια μου, τα μέτρησα
Κι ελπίδες φτερωτές τις ντύθηκα!
Πληγιάσανε τα πόδια στον ανήφορο
Και τα φτερά στην πλάτη μου ψαλίδισαν
Αίματα γέμισαν τα χνάρια μου στο έδαφος
Δάκρυα κόκκινα έκλαψα μέσα στην καταιγίδα
Όσοι να βοηθήσουν ήρθανε, πέτρες μεγάλες δυνατά μου πέταξαν
Τον θάνατο θαρρείς πιστέψαν πως μου άρμοζε!
Πληγές γεμάτη τον δρόμο μου συνέχισα
Μόνη, παγωμένη, ματωμένη
Και νοικιασμένο που ‘ταν τ’ όνειρο
Τ’ αγόρασα! Το πλήρωσα με αίμα
Και τ’ απέκτησα!
Δικό μου το φωνάζω και το δείχνω
Μάζι του προχωρώ και με στηρίζει!
Με νοικιασμένο τ’ όνειρο ξεκίνησα
Με υιοθέτησε και συνεχίζω!
{Ρένα Γέρου}

I borrowed a dream and set off
a lonely and steep road pacing.
Double counted my words and chose them carefully.
My hopes were wings and I wore them.
My legs got blisters as I kept on mounting,
the wings on my back got chopped.
Bloody tears in the storm I cried.
My bleeding trail on the ground
marked my presence.
Those who came to help, threw rocks at me
perhaps they thought I deserved to die.
In pain and wounded I kept on going
Alone. Frozen. Bleeding.
Though it was a borrowed dream,
I kept it close at heart.
I hugged it.
I bought it paying in blood and
now I have it. “Mine”, I call it
and proudly show it.
Together we walk and it supports me.
I set off with a borrowed dream
It adopted me and
I keep on walking. 

Advertisements