Κι όμως το “μαζί” δεν θεωρείται πλέον απαραίτητο.
Και το “τώρα” φαντάζει πιο σημαντικό.
Δεν καταλαβαίνω.
Δεν μπορώ.
Ζω μια ζωή σε απόσταση από τους άλλους.
Είμαι μ’ εκείνους που δεν τα βρήκαν εύκολα.
Που χρειάστηκε να παλέψουν για το πιο απλό.
Που μόλις έκαναν να ξαποστάσουν
ξεκινούσαν νέο αγώνα.
Κι ήταν ο έρωτας για την ζωή και η αγάπη
που μου δώσαν δύναμη
που μ’ έκαναν να μην τολμήσω να τα παρατήσω.
Δεν είχα, βλέπεις το δικαίωμα ούτε να νιώσω κουρασμένη.
Κι όσο για βοήθεια, πως να φωνάξω;
Δεν έρχονται στα δύσκολα ποτέ να βοηθήσουν.
Κι εγώ μόνο απ’ τα δύσκολα ήξερα.
Κι ύστερα τι; Κι αν ερχόντουσαν δεν θα τους είχα βοηθούς
όλη την ώρα!
Μονάχη μου. Αυτό ήμουν από πάντα.
Και τώρα μου ζητάτε άλλοθι;
Πως να δώσω δεν ξέρω.
Έμαθα να δένω σφιχτά τα χέρια μου μαζί του
και να σκαρφαλώνω.
Έμαθα να τον αγκαλιάζω και να προχωρώ.
Έμαθα να μοιράζομαι ευτυχία, δυσκολία, δυστυχία, όλα.
Δεν ξέρω τι θα πει “απολαμβάνω”
σαν μονάδα.
Όταν τον βλέπω να χαίρεται η χαρά μου γίνεται πιο δυνατή.
Κι όταν τον βλέπω να λυπάται ματώνει η καρδιά μου.
Στον κόσμο σας δεν καταλαβαίνω να ζήσω.
Αφήστε με.
Τι ξέρω από “Στιγμές”;
Μόνο αγώνα ξέρω.
Αφήστε με!
Εγώ για ευτυχία μου έχω μόνο το “εμείς”.
Ζω άλλη ζωή.
Δεν τα έχω όλα εύκολα.
Τα άλλοθι είναι για εσάς που εγωιστικά κοιτάτε να ρουφήξετε
ευτυχία στιγμιαία και μετά “αλλού πάνε κι άλλοι”.
Εγώ τέτοιο άλλοθι δεν θα σας δώσω.
Εγώ ξέρω μόνο το “μαζί”.
~Ρένα Γέρου~

Photo shot by Maria Stamatopoulou “Santorini”

Advertisements